نماندنِِ

 پایبند شده است

به ریشه هایی که

یادشان رفته بود خم شوند

باید خم شوند؛

برای ادامۀ سرمایی

که تن را ازشور یک گوله برف داغ می کند...

امل بن سعیدرامز

به من دچارشده ای !!

 بی انکه حج بروی زمستانهایم را

 وده باردورم بگردی

  و می گردی...

 به لبخند مایوس نامم

 که به حجب به نامت گره زده بودنش... 

 به ریخت  پوزخندهای بی معنای همسایه ام

   که ازدرکنارم  زیستن هنوزمی ترسید... 

 ومی جنگیدی برای  نم نم تکه های غرورم

  که بازسازی اش کنند...

 تو برای من به من دچارشده ای !

  و نزدیکی پس مانده های شبی

  که مادربزرگ  را کفن کرده بود

 کنارکش امید را به من دخیل زده بودی ...

 چرا دچارم شده ای؟

   شاید هم می رانی،

  می دانی،

 میخوانی ؛

 گذشته هایم را که به آینده ام نذرشده اند...

  نمی خواهم

 نمی خواهم برقصم بمانم ،

  لباسم کوتاه است حتما دیده می شوم

   میان منت هایی که باید بگذاری ومن غرق شوم

  میان خوبی هایی

  که نیست

 کسی که دچارم شده باشد ...

   دروغ گفتم

  هیچکس نیست

  نیست

  کسی که دچارم شده باشد...

امل بن سعید رامز

 من مانده بودم و

تکه ای سرما

حرکتی کند

فردایی سیال

وشبی که حرص میزد

  مرا به اندام خودم برگرداند...

هوشیاری ازمن میرفت

 تا جایی که دستهای تو می آمد..                       

 باگرمایی به سرعت

سرمای یک نیش خند

و باوری که

از اول تو اندازه یک حقیقت نبودی...

                                                                                    امل بن سعید رامز

دایره می زدیم

 ازبس بازمی گشتیم به هم ـ هربار

 حالا a وb  خطی شده ایم

که ازدو سو ادامه می یابند

 وبه هم نمی رسند...

عفت نظارت

ــ قانون سرطان شده ام

 مدام تکثیرمی شوم

 بی اراده ومهارناپذیر

 درخون خودم

 دراستخوانم

 درپوستم

  درقلبم!!

ــ شفا می خواهم

 تومسیح نیستی

 اما حس دستانت

 معجزه می کند مرا

آنقدردرخود تکثیرشده ام

 که درلباسهایم جایم نمی شود

 درپوستم حتی!!

 ــاین غول آسایی غیرعادی، بیماری نیست،

 معجزۀ توست

 معجزه کن

 شفایم بده

 ؛ باجنونی که

گفتی

 سفارشی، برای ابتلای من

 آفریده ای!!!

                                                                                 عفت نظارت

 قابی که پشتش به دیواراست

  روبروی تنهایی من ایستاده است

 توی غروب

  با غرور

  و یقه ای بسته

 روی پاکت نامه ای

 که حرفهایش  را با صدایشان حمل می کرد...

  کفشها را دست

 ایستادنش به ریشهایش نمی آمد

 روی اندازه بزرگترنامه

  باخش خش زردی زیرانگشتان پا

  ومن ازغروب پائین می آیم

  روی برگهای

  تابستانیم  که  پاییز قدم می زد،

  با بودنت مرد قابکی...

 دستم را رها کن

  دامنم گیرمی کند

  به چوبیه دورت ...

  توی اتاق من

 به اندازه کافی عروسک هست...                                    

امل بن سعیدرامز

  جایی نمی خواهم بروم!

  همین جا در ذهنم مانده ام

 کناریک درگیری؛

 با نعش زنده!

  که فراموش نمی کند؛

  تولد یک نفراینجاست!

 کنار پروازی که حرکت نمی کند؛

 درحادثه ای از تصاویر پشت سرم...

 قرارنبود برای ماندگی بماند؛

که من به اضطراب قاصدک هم فکرکنم؛

 حامل بدی شود!

و در جنازه هایت

 تکثیرشوم؛

 و تو در ذهن من بمانی

 ومن جایی نمی خواهم بروم...

امل بن سعید رامز

 پرتره ام

روی بومت، هرروزر پیرترمی شود

وتو"تمامم" نمی کنی

 دست ودلت به "کشیدنم" نمی آید

اما

 جاذبه ای است درعذاب مقدرم

  که تو را مدام به دیدنم "می کشاند"

 که

 بیایی

 تکه بکه پاکم کنی...

   عفت نظارت

جزیره ای هستم که دل زده بردریا                  هرسو که دست میکشم فقط من

کشتی های گم، شده اند ساکنین من            انگارندارند جزمن دراین میان،مــــــــأوا           

 توقایقی متلاطم بردست موجـــــها               که بیم غرقش بود هرلحظه وهرجـــــا

 هرتکۀ نهانت به ناکجـــــامی رفت                  کشیدمش سوی خویش، شکسته هایت را

 باعشق من چه بزرگ شدی وشکوهمند         بی آن توچه بودی؟ تنی چون همه تن ها

 بزرگتر شومن خاک حاصلخیزتوام                   رمقی هست برســــــاندت به آن بــــــــالا

 توقدمیکشی روی زخم من،تاخورشید            اماخودرامیان باد!!  میکنی رهـــــا!؟؟

 پس بادا- باد ببرد تو را برخاک هرز                   آغوش پرکنی بادبرده، بــــــادآورده را

                                                                                                         عفت نظارت

  وصیتم حتمآ به خدا ربطی دارد...

 که من سر راهیم

با انگشتانی  نرسیده

 به دستان  دیگری

  در بابا زنجیر باف!!!

 شاید پدرم رفته  بود برایم  نخودچی  بیاورد..

  که گرگ شنگول و منگول

 دستانش را برایش سفید کرده بود..

 ومادرم

  بله

 شیرش حلالم!

 که طاقت ناشناسیش هنوز کولم میکند...

شاید برای همین هاست

که می خواهم گرم شوم!

  با سرعت دستانتان!!!

 پشت کوهی؟

  بله!

 نخیر!

 آنجا هیچ فرزندی سر راه  نمی ماند...

 محبت کفتارها آنقدر هست

 که گوشت خوارگی را ازدستها شروع می کنند

 تا کنار کارت شناسایی اش

 سر راهی

 شماره ای ازترحم  نسازد

  بله !

  وصیتم  حتمآ به خدا ربطی دارد....

امل بن سعید رامز